<sup>فاصله دخترک تا پیرمرد یک نفر بود، روی نیمکتی چوبی، روبروی یک آبنمای سنگی.
پیرمرد از دختر پرسید:
- غمگینی؟
- نه.
- مطمئنی؟
- نه.
- چرا گریه می کنی؟
- دوستام منو دوست ندارن.
- چرا؟
- چون قشنگ نیستم
- قبلا اینو به تو گفتن؟
- نه.
- ولی تو قشنگ ترین دختری هستی که من تا حالا دیدم.
- راست می گی؟
- از ته قلبم آره
دخترک بلند شد پیرمرد رو بوسید و به طرف دوستاش دوید، شاد شاد.
چند دقیقه بعد پیرمرد اشک هاشو پاک کرد، کیفش رو باز کرد، عصای سفیدش رو بیرون آورد و رفت…</sup>

كوچه باغيست كه از خواب خدا سبزتر است

و در آن عشق،

به اندازه پرهاي صداقت آبيست،

...

و باران تندي گرفت،

آنگاه در پشت يك سنگ

اجاق شقايق مرا گرم كرد...

 تنها کسی که هیچ گاه تو را فراموش نمی کند آن کسی است

      که هیچ گاه

     نپرسید که  که فراموشش میکنی یا نه!!

در اقیانوس زندگی , خداوند همان نیرویی است که ما را شناور نگه میدارد.دیگرمهم نیست

بادها چقدر قوی و امواج چقدر بزرگ باشند.

-------------------------------------------------------------------------------

هیچ کس مسیر موفقیت را بدون آن که از خیابان های شکست بگذرد طی نکرده است,خداوند

هیچ گاه قول یک سفر آسان را در زندگی به ما نداده است,نوید او یک مقصد امن خواهد بود.

-------------------------------------------------------------------------------

خداوند هر قطره ی اشک ریزان را لمس میکند,او قلبی را که به شادی نیاز دارد میبیند,او

مسیری که سخت و شیرین است را میشناسد,پس هیچ گاه نا امید مشو زیرا او همین نزدیکی

هاست...

-------------------------------------------------------------------------------

امتحان های کوچک بدون خداوند تو را شکست خواهند داد,وتو در امتحان های بزرگ همراه

خداوند پیروز خواهی بود,,تو همیشه قدرت را در عشق و فاداری به خداخواهی یافت.

-------------------------------------------------------------------------------

خداوند تو را همانگونه که هستی میبیند,و تو را بیش از آن که تصور میکنی دوست دارد.

-------------------------------------------------------------------------------

شايد آن روز كه سهراب نوشت :

 تا شقايق هست زندگي بايد كرد ،

                                                  خبري از دل پر درد گل ياس نداشت بايد اينجور نوشت،

                                                   هر گلي هم باشي

 چه شقايق چه گل پيچك و ياس

                                                       زندگي اجبارست...

دویدیم و دویدیم..

                          هیچ جا رامون  ندادن

گفتن که توی   جاده دونده ها زیادن

                          دویدیم و دویدیم

فایده نداشت دویدن

                         به همه چی رسیدیم

 به جز خود رسیدن

                          دویدیم و دویدیم

اسفندی دود نکردن

                       گفتن فقط زیر لب

کاش  دیگه بر نگردن

                         دویدیم و دویدیم

 سیبا رسیده بودن

                     سه فصل بی بهار بود

همه دویده بودن

                       دویدیم و دویدیم

تا رسیدیم به دیوار

                     اون ور دیوارم باز

خوردیم به خط تکرار

                     دویدیم و دوییم

قصه ی  زندگی بود

                 که واسه اون دویدن

فقط دیوونگی بود

وقتی میشینی  پشت پنجره فقط میتونی نگاه کنی و هیچی نگی . می تونی زل بزنی به خونه ها ... به ماشینا ... به آدما و بچه هاشون ... به کوه و درختا و آسمون و لکه ابرای دودی و ولگردای قد و نیم قد ...
به یه چادر گل گلی با زنبیل چاقالو و خستش ...
خونسرد و بی هیچ خیالی تو کلت ... خیره شی به مسیر بی هدف ماشینایی که می رن و می رن ... تا برسن به پشت جاده ها ... تا بشن یه لکه ی محو و تیره ی دیگه ... رو چهره ی آسمون اون دوردورا ...
می تونی بشی یه سرنشین ... واسه تک تک سواریای آواره و ... خودتم که آواره تر از همشون ...
بری پشت نگاه رهگذرا جا خوش کنی ... دست بکشی به دستای خالی و پینه بسته ی گدانی کنار جوب ... یا رو چشمای همیشه خاموش پیرمرد فال فروش که هیچ وقت نفهمیدی غروب که شد ... خونه شو چه جوری پیدا می کنه...
قشنگ تر ! ... می تونی بشی خود چشمای شیطون و کنجکاو بچه ها ... به همون شفافی ... همون لطافت ...
می تونی جاری شی میون شیهه ی زندگی ... غلت بزنی و با آدماش رو پوست شهر بافته شی ... مثل پیچک پر پشت و سرسبز پشت حیاط ... که یه روز دیدم آغوششو پر کرده از دیوار و ستونای چوبی تاب من ... مثل اون قلبی که تازه می شه و ... می تونه خودشو لابلای اون دلی که واسش عزیزه ... مثل بافتنی من که تو دستای خوشبوی مادربزرگ بلند و بلندتر شده و ... آبی و آبی تر ...
حاشیه رفتم ...
باید گذشت از ظرافتای قشنگی که تو حاشیه ها منتظرن ...
 وگرنه مدام دور می شه از شهرم ... خیلی دور ... مثل اون دخترک سبزابی که تنها سهمش از همه بخشندگی لاجوردای دریا ... به جای خنکی بادا و سفیدی موجا و امنیت سایه هاش ... شد یه فاصله ...
یه فاصله به وسعت یخ زده ی اون غربتی که معناش واسه سبزابی شد ... نیاز به نوشتن ... ولع فریادی که شاید ...
شهرمو می گفتم که باز گم شدم ...
زادگاهی که اگه روزی مثل سبزابی ... بگیرنش ازم ... بازم به من تعلق داره ...
به من و شعرام ... من و دیوونگیهام ... من و خیالای سبزابی و دورم ...
شهر من ... شهری که دودی و شلوغ و پر سر و صداست
که پر از ماشین و بوق و گدا و گمشدست ...
پرفریاد ... پر پاییز ... پر عطر و نم خک و خلی و سکر آور باروون ...

یادت دستات گذاشتی روی چشمام واز من پرسیدی که چی میبینم،

باورم نمیشد که تو اون تاریکی بتونم چشمام باز کنم،

اما دیدمت...

انقدر نزدیک که اتری از تاریکی نبود...!

شاید پیشم نباشی،

شاید نتونم بغلت کنم و آروم نوازشت کنم

اما هر بار چشمام میبندم و دستات میگیرم،

میبینمت...

نزدیکتر از خودم،

اونقدر نزدیک که گرمای تنت آرومم میکنه،

همیشه همین جاست که یادم میاد،

هیچ کس،هیچ وقت، نمیتونه تو رو ازم بگیره....!

در رویاهایم دیدم که با خدا گفتگو میکنم.

خدا پرسید:پس تو میخواهی با من گفتگو کنی؟

من در پاسخش گفتم اگر وقت دارید.

خدا خندید:

وقت بی نهایت است...

در ذهنت چیست که میخواهی از من بپرسی؟

پرسیدم چه چیز بشر شما را سخت متعجب میسازد؟

خدا پاسخ داد:کودکی شان.اینکه آنها از کودکیشان خسته میشوند،عجله دارند که بزرگ شوند،و بعد دوباره پس از مدتها آرزو میکنند که کودک باشند.

اینکه انها سلامتی خود را از دست میدهند تا پول به دست اورند،و بعد پولشان را از دست میدهند که دوباره سلامتیشان را به دست اورند.

اینکه با اضطراب به اینده مینگرند،وحال را فراموش میکنند،و بنا بر این نه در حال زندگی میکنند و نه در اینده.

اینکه انها به گونه ای زندگی میکنند که انگار هرگز نمیمیرند،و به گونه ای میمیرند که گوی هرگززندگی نکرده اند.

و دستهای خدا دستانم را گرفت.برای مدتی سکوت کردیم و من باز پرسیدم.

او گفت:بیاوزند که انها نمیتوتنند کسی را وادار کنند که عاشقشان باشد،همه ی کاری که انها میتوانند بکنند این است که اجازه دهند دیگران انها را دوست داشته باشند.

بیاوزند فقط چند لحظه طول میکشد تا زخم های عمیقی در قلب انان که دوستشان داریم ایجاد کنیم،اما سالها طول میکشد تا ان زخمها التیام بخشند.

بیاموزند خوشبخت کسی نیست که بیشترینها را دارد،کسی است که به کمترینها نیاز دارد.

بیاوزند که ادمهایی هستند که انها را دمست دارند فقط نمیدانند چگونه احساسشان را بیان کنند.

بیاوزند که دو نفر میتوانند به یک نقطه نگاه کنند و ان را متفاوت ببینند.

بیاموزند فقط کافی نیست دیگران را ببخشند،بلکه انها باید خود را نیز ببخشند.

و خداوند لبخند زد:

و فقط این را بدانند،من اینجا هستم؛

«همیشه»

هرگز برای عاشق شدن به دنبال بهار و باران و بابونه نباش...

گاهی در انتهای خارهای یک کاکتوس به غنچه ای میرسی که ماه را بر لبانت مینشاند.

روزگاري در گوشه اي از دفترم نوشته بودم تنهائي را دوست دارم،چون بي وفا نيست.تنهائي رادوست دارم،چون تجربه اش کرده ام.تنهائي رادوست دارم،چون عشق دروغين درآن نيست.تنهائي را دوست دارم،چون خدا هم تنهاست.تنهائي را دوست دارم ،چون در خلوت و تنهائيم در انتظار خواهم گريست و هيچ کس اشکهايم را نمي بيند اما از روزي که با تو آشنا شدم نوشتم ازتنهائي بيزارم ...